ពី​កុមារ​ពិការភ្នែក​សុំទាន​គេ ក្លាយជា​តន្ត្រីករ​ជំនាញ​ភ្លេងបុរាណ​ខ្មែរ​១៦​ឧបករណ៍​
ជាតិ
បទយកការណ៍ / បទសម្ភាសន៍
ពី​កុមារ​ពិការភ្នែក​សុំទាន​គេ ក្លាយជា​តន្ត្រីករ​ជំនាញ​ភ្លេងបុរាណ​ខ្មែរ​១៦​ឧបករណ៍​
02, Jun 2019 , 9:39 pm        
រូបភាព
​ភ្នំពេញ​៖ លោក ណូន សុខ ដែល​បច្ចុប្បន្ន​ជា​តន្ត្រីករ និង​ជា​គ្រូភ្លេង​បុរាណ​ខ្មែរ កាលពី​អតីត ជា​កុមារ​សូមទាន​នៅ​អង្គរវត្ត​នា​ខេត្តសៀមរាប​។ ចេះ​ឧបករណ៍​ភ្លេងបុរាណ​ខ្មែរ​១៦​ប្រភេទ ចេះ​ស្មូត ចេះ​ច្រៀង​ភ្លេង​ការ ព្រមទាំង​ច្រៀង​មហោរី​ក្នុង​ពិធីបុណ្យ​ផង តន្ត្រីករ​រូបនេះ បានគេច​ផុតពី​ការ​សូមទាន​គេ ក្រោយមក​រៀន​នៅ​អង្គការ​គ្រួសារ​ថ្មី​។ “​គ្រួសារ​ថ្មី​” ជា​អង្គ​ការដែល​ផ្ដល់​ការអប់រំ​ទាំង​ចំណេះដឹង​ទូទៅ និង​ចំណេះ​ជំនាញ ជាពិសេស​ឧបករណ៍​ភ្លេង​ដល់​ជន​មាន​ពិការភាព​។​


​ដើម្បី​ដឹង​ពី​ជីវិត​របស់​តន្ត្រីករ ណូន សុខ យ៉ាងណា​នោះ សូម​ស្ដាប់​ជីវ​ព័ត៌មាន​ដែល​រៀបចំ​ដោយ​កញ្ញា ប៉ូ សា​គុន ដូចតទៅ ៖



​ឧបករណ៍​គែន ស្នែង​តូច អ​ង្គួ​ច ភ្លយ ប៉ីពក ខ្លុយ រនាត​ឯង រនាតធុង គង​វង់​តូច គង​វង់​ធំ  ស្គរ សម្ភោរ ស្រឡៃ ទ្រអ៊ូ ទ្រសោ និង​ចាប៉ី ជា​ឧបករណ៍​ភ្លេង​ទាំង​១៦​ប្រភេទ ដែល​លោក ណូន សុខ ចេះ​ចាំ​ស្ទាត់​។ 
 
​ខ្ញុំ​សូម​រំឭក​ទៅក្រោយ​បន្តិច​ពី​ដំណើររឿង​នាំឱ្យ​តន្ត្រីករ​វ័យ​៣៦​ឆ្នាំ​រូបនេះ​ចេះ​ឧបករណ៍​ភ្លេង​។ ខ្លុយ​ជា​ឧបករណ៍​ភ្លេង​ដំបូង​គេ​ដែល​លោក​ចេះ​។ តាម​ការរៀបរាប់​ពី​គ្រូភ្លេង​ពិការភ្នែក​រូបនេះ លោក​បាន​សុំ​ឧបករណ៍​ខ្លុយ​ពី​ក្មេង​ម្នាក់ ខណៈពេលដែល​គាត់​កំពុង​សូមទាន​គេ​កាល​នៅ​កុមារ​។ 
 
​លោក​រំឭក ៖«​ឧបករណ៍​ដែល​ចេះ​មុនគេ​គឺ​ខ្លុយ​។ ខ្ញុំ​ទៅ​សូមទាន​អង្ករ​គេ ក៏​ឮ​គេ​ផ្លុំ​ខ្លុយ​នៅ​តូប​លក់​ទឹកកក​ឈូស ខ្ញុំ​ក៏​សុំ​គេ​។ គេ​មិន​ចង់ឱ្យ​ទេ តែ​អ្នកលក់​ទឹកកក​ឈូស​ជួយ​អង្វរ​ក្មេង​នោះ​ជំនួស​ខ្ញុំ​។ គាត់​ថាឱ្យ​គ្នា​ទៅ គ្នា​យកទៅ​ផ្លុំ​សូមទាន​ចិញ្ចឹម​ឪពុកម្ដាយ​»​។ 
  
 
​លោក​រំឭក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​បន្ត ៖«​ខ្ញុំ​ពឹង​អ៊ំ​ប្រុស​លក់​អេតចាយ ដែល​ផ្ទះ​គាត់​នៅ​ជិត​ផ្ទះ​ខ្ញុំ ឱ្យជួយ​បង្រៀន​ដល់​ខ្ញុំ​។ គាត់​ចេះ​បទ​តិចតួច​។ គាត់​ចាប់​ម្រាមដៃ​ខ្ញុំ​ដាក់​នៅលើ​រន្ធ​សំនៀង​ខ្លុយ ហើយ​ខ្ញុំ​ចេះ​តែបើ​កបិទៗ​គ្រប់​រន្ធ​។ ក្រោយមក​ខ្ញុំ​ខំ​ស្ដាប់​ការ​សែត​ស្រាវជ្រាវ​ខ្លួនឯង​បន្ថែម ក៏​ចេះ​បទ​ស្វាយចន្ទី​»​។​
 
​អាចនិយាយបាន​ថា​បុណ្យ​មកដល់ សម្រាប់​កុមារា​ពិការភ្នែក​ពី​កំ​ណើ​រ​រូបនេះ​។ ថ្ងៃមួយ​ក្នុងពេល​កំពុង​អង្គុយ​សូមទាន​គេ​នៅមុខ​ប្រាសាទ​អង្គ​វត្ត កុមារ សុខ បាន​ជួប​ជាមួយ​លោក ប៊ី​ណ័​រ ប៊ី​ស្យា​ទ័​រ អា​ម៉ាំង​ស្យុ​ង អគ្គ​ស្ថាប​នឹក​អង្គការ​គ្រួសារ​ថ្មី ដែលជា​ជនជាតិ​បារាំង រួមទាំង​លោក​ឆាំ ដែលជា​អ្នកបកប្រែ ក្នុងពេលដែល​ពួកគាត់​ទៅ​ទស្សនា​អង្គរ​។ 
 
​មិនដឹង​អ្នកណា​ជា​អ្នកណា​ឡើយ ឱ្យតែ​ឮ​សំឡេង​ដឹង​តែ​ពី​ហាមាត់​សុំ​ប្រាក់ កុមារ សុខ បាន​ក្ដី​អាណិត​ពី​អគ្គ​ស្ថាប​នឹក​អង្គការ​គ្រួសារ​ថ្មី ដើម្បី​យកមក​រៀន​នៅ​ភ្នំពេញ​។ ព្រោះតែ​ភ្នែក​មើលមិនឃើញ កុមារ​ដែល​ស្ថិតក្នុង​គ្រួសារ​ក្រីក្រ​តោកយ៉ាក មិនមាន​ទាំង​ការអប់រំ​ផង​នោះ  មិនអាច​ស្រមៃ​បានឡើយ ថា​តើ​អ្នក​ពិការ​ត្រូវ​រៀន​ដោយ​របៀប​ណា​។ 
 
​ក្រោយពី​ម្ដាយ​អនុញ្ញាត​ឱ្យមក​ភ្នំពេញ បុរស​មាន​ដើមកំណើត​ក្នុងស្រុក​សៀមរាប ខេត្តសៀមរាប​រូបនេះ ក៏​បានមក​រៀនអក្សរ​ស្ទាប ឬ (​អក្សរ​ប្រេ​ល​) សម្រាប់​អ្នក​ពិការភ្នែក និង​រៀន​ឧបករណ៍​ភ្លេង នៅក្នុង​អង្គការ​គ្រួសារ​ថ្មី​។ កុមារ សុខ មាន​ឧបនិស្ស័យ​ខាង​ភ្លេង​ច្រើន តែ​បែរជា​ខ្សោយ​ផ្នែក​ចំណេះដឹង​ទូទៅ ទៅវិញ​។ «​បើ​រៀន​ភ្លេង​មិនសូវ​ពិបាក​ទេ តែ​រៀនអក្សរ​ខ្ញុំ​មិនសូវ​ចាំ​។ ជួនកាល​សរសេរ​ត្រូវ​ហើយ តែ​ស្ទាប​មិនត្រូវ ដល់​តែ​លោកគ្រូ​គាត់​ចាប់​ម្រាមដៃ​ឱ្យ​ស្ទាប​អក្សរ​នៅលើ​ក្រដាស​ហ្នឹង​។ ហើយ​ខ្ញុំ​ចេះ​ស្ទាប​តាំងពី​ពេលនោះ​។ បន្ទាប់មក​ទៅ​ថ្នាក់​បន្តៗ​ទៀត ពិបាក​ជាងគេ​គឺ​គណិតវិទ្យា​»​។ នេះ​ជាការ​បញ្ជាក់បន្ថែម​រប​ស់​តន្ត្រីករ ណូន សុខ​។​
  
 
​ធុញថប់​នឹង​ការរៀន​គណិតវិទ្យា​ខ្លាំងពេក ស្របពេល​មើលមិនឃើញ​ពី​ប្រយោជន៍​នៃ​ការរៀន​មុខ​វិទ្យា​មួយ​នេះ​ផង កុមារ​ចំណាកស្រុក​រូបនេះ បាន​សុំ​គ្រូ​ឈប់រៀន​នៅ​ថ្នាក់​ទី​៣ ៖«​ខ្ញុំ​ចាំបាន​កាល​នៅ​ថ្នាក់​ទី​៣ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ទៅសុំ​អ្នកគ្រូ​នាយិកា​ឈប់រៀន​អក្សរ ខ្ញុំ​ចង់​រៀន​តែ​ភ្លេង​ទេ​។ ពេលនោះ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​មួយ​បន្ទោស​។ ហេតុអ្វី​បានជា​ឱ្យ​រៀន​មុខ​វិទ្យា​ដែល​គេ​មិនចេះ​? តែ​អ្នកគ្រូ​គាត់​ពន្យល់ថា មនុស្ស​គ្រប់គ្នា​មាន​សិទ្ធិ​ទទួលបាន​ការអប់រំ​។ គាត់​ថា​រៀន​ឱ្យដឹង មិនមែន​រៀន​មួយថ្ងៃ​ចេះ​ទេ គឺ​ត្រូវការ​ពេល​យូរណាស់​»​។​
 
​ទោះជា​គ្រូ​បាន​ពន្យល់​យ៉ាងណាក៏ដោយ តែ​ការរៀន​គ្មាន​គោលដៅ នឹង​រៀន​ដោយ​មិន​ពេញចិត្ត បាន​បង្ខំ​ឱ្យ​លោក សុខ សុំ​គ្រូ​ឈប់​ជា​លើក​ទី​២​នៅ​ថ្នាក់​ទី​៨ ៖«​ដល់​ថ្នាក់​ទី​៨​ខ្ញុំ​សុំ​អ្នកគ្រូ​ឈប់​មែនទែន​ហើយ ខ្ញុំ​ចង់ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​។ អ្នកគ្រូ​ថា ចង់ទៅ​ផ្ទះ​ហ្នឹង​ទៅ​ស៊ី​ស្លឹក​អម្ពិល​ឬ​? ចង់ទៅ​សូមទាន​គេ​ទៀត​ឬអី​? ម៉ែ​ក្រ​តើ​អី​? ឥឡូវ​កុំ​ទាន់​ចង់​ឈប់ រៀន​ឱ្យ​ចប់​ថ្នាក់​ទី​៨​សិន​ទៅ​។ ឆ្នាំក្រោយ​ឱ្យទៅ​បង្រៀន​សាកល្បង​នៅ​កំពង់ចាម​៣​ខែ បើ​បង្រៀន​គេ​កើត​នៅ​ត​ទៀត តែបើ​បង្រៀន​គេ​មិនកើត​ទេ មក​រៀន​វិញ​មិនឱ្យ​ទៅផ្ទះ​ទេ​។ គេ​យកមក​ហ្នឹង ដើម្បី​បណ្ដុះ​ដាំ​ឱ្យ​កើតជា​សសរទ្រូង​របស់​ជាតិ​»​។  
 
​ទោះជា​យ៉ាងណា​លោក​ទ្រាំ​រៀន​រហូត​ចប់​ថ្នាក់​ទី​៨​។ ពេល​មួយ​លោក សុខ មានឱកាស​មកលេង​ស្រុកកំណើត​។ មន្ត្រី​នៃ​អង្គការ​គ្រួសារ​ថ្មី បាន​គំរាម​រួចជាស្រេច ថា​មិនឱ្យ​លោក​ទៅ​សូមទាន​គេ​ជាថ្មី​ឡើយ​។ លោក​បញ្ជាក់​ដូច្នេះ ៖«​គាត់​មិនឱ្យ​សូមទាន​គេ​ទៀត​ទេ​។ គាត់​ថាបើ​ដើរទៅ​ឃើញ គឺមាន​រឿង​ហើយ​។ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​សូមទាន​គេ​នៅ​អង្គរវត្ត​។ អ្នក​ភ្នែក​ភ្លឺ​គេ​រត់ចេញ​អស់​ទៅ អ្នក​ពិការ​ដៃ ពិការ​ជើង​គេ​កកិល​ចេញទៅ​អស់​ទៅ គេ​មិន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ផង​ថា​សមត្ថកិច្ច​ដើរកាត់​។ ខ្ញុំ​ឮ​សំឡេង​ដើរមក​ជិត​ខ្ញុំ ហើយ​គេ​ក៏​ឈូស​ចំ​ភ្លៅ​ខ្ញុំ​។ ពេល​គេ​ដើរទៅ​បាត់ ក៏មាន​អ្នក​សូមទាន​ដូចគ្នា​ឡើងមក​។ គេ​សួរថា តើ​ខ្ញុំ​ដឹងថា​អ្នកណា​ឈូស​ខ្ញុំ​អម្បាញ់មិញ​ទេ​? ខ្ញុំ​ថា​មិនដឹង​ទេ​។ គេ​ថា​ជា​សមត្ថកិច្ច​»​។ 
 
​លោក សុខ បន្ថែម​ទាំងអស់​សំណើច​ពី​អារម្មណ៍​ភ័យខ្លាច​របស់ខ្លួន​នៅពេលនោះ ៖«​ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ចាំបាន​ពាក្យ​ថា​រករឿង​ហ្នឹង ប្រហែលជា​ខ្ញុំ​កំពុងតែ​អង្គុយ​សូមទាន ហើយ​គេ​មក​ឈូស​ខ្ញុំ​ដូចពេលមុន​ទៀត​ក៏​មិនដឹង​? ខ្ញុំ​សុំ​ម្ដាយ​ថា​កុំឱ្យ​ខ្ញុំ​ទៅ​សូមទាន​គេ​ទៀត​អី​។ ម្ដាយ​ខ្ញុំ​ថា​ខ្ញុំ​ហ្នឹង​មិន​អាណិត​បងប្អូន​ទេ​។ គាត់​ថា​ខ្ញុំ​មកពី​ភ្នំពេញ​មិនបាន​ប្រាក់​ច្រើន​ទេ​។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​គាត់​ថា​ខ្ញុំ​អាណិត តែ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​គេ​រករឿង​»​។​
  
 
​ទ្រឹស្ដី​មួយ​តែង​លើកទឹកចិត្ត​មនុស្ស​គ្រប់រូប ថា​មនុស្ស​រស់នៅ​ត្រូវមាន​ក្ដី​ស្រមៃ​ទៅ​ថ្ងៃ​អ​នាគ​ត់ តែ​កុមារា​ដែលមាន​បងប្អូន​៥​នាក់​រូបនេះ មិនដឹងថា​ក្ដី​ស្រមៃ​នោះ​ជា​អ្វី​ផង​។ ដ្បិតតែ​ពិបាក​ក្នុងការ​ហាមាត់​សុំ​ប្រាក់​គេ តែ​ក្នុង​ចិត្តគំនិត​របស់​ក្មេងប្រុស​ដែល​ខ្វះ​ការលើកទឹកចិត្ត​ពី​គ្រួសារ រួមទាំង​រស់ក្នុង​អំពើរ​ហឹ​ង្សា​ផង​នោះ គឹ​ត​តែ​ម្យ៉ាង​ថា ជនពិការ​មិនអាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ក្រៅពី​ការងារ​នេះឡើយ​។ 
 
​លោក​បញ្ជាក់​ពី​ការគិត​របស់ខ្លួន​៖«​ខ្ញុំ​ចេះតែ​គិតថា ពេល​ធំ​ឡើង​ប្រហែលជា​ខ្ញុំ​ត្រូវ​សូមទាន​គេ​ទៀតហើយ​មើលទៅ​? ចុះ​ដល់ពេល​ខ្ញុំ​ធំ​ទៅ តើ​គេ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ទៀត​ឬ​អត់​? ដល់ពេល​មក​រៀន​នៅ​អង្គការ​គ្រួសារ​ថ្មី​នេះហើយ ខ្ញុំ​រៀន​ភ្លេង​ពូកែ​ជាងគេ រហូតដល់​លោកគ្រូ​ចំណេះដឹង​ទូទៅ​ក៏​សរសើរ លោកគ្រូ​ភ្លេង​ក៏​សរសើរ​។ ពេលនោះ​ខ្ញុំ​ចាប់ផ្ដើម​ចង់​ធ្វើជា​គ្រូភ្លេង​»​។​
 
​ត្រឡប់មក​បច្ចុប្បន្នភាព​វិញ​។ មាន​ជំនាញ​ពេញ​ខ្លួន​ហើយក៏​ពិតមែន តែ​បុរស​សម្បុរ​សរូប​នេះ​នៅតែមាន​ឧបសគ្គ ពេល​ទៅលេង​ភ្លេង​ម្ដងៗ ព្រោះតែ​ពិការភាព​របស់ខ្លួន ៖«​ជួនកាល​ពេល​ខ្ញុំ​ទៅលេង​ភ្លេង​នៅ​កន្លែង​ឆ្ងាយ ខ្ញុំ​ចង់​ចូល​បន្ទប់ទឹក​យប់​អី ដាស់​កូនសិស្ស គេ​មិន​ងើប​ជូន​ខ្ញុំ​ទៅ​ទេ​។  ដាស់​គេ​យ៉ាងណា​ក៏​គេ​មិន​ក្រោក ខ្ញុំ​បានត្រឹមតែ​តូចចិត្ត​ខ្លួនឯង ហើយ​កកិល​ចុះទៅ​ខ្លួនឯង​ទៅ​។ ប៉ុន្តែ​មកដល់ពេលនេះ​គេ​មិន​ថា​អ្វី​ទេ ប​ន្តែ​ពិបាក​កន្លែង​សម្រាក​។ បើ​ទៅលេង​ឆ្ងាយ តែ​គេ​មិនអាច​ជូន​មក​វត្ត​ឧណ្ណាលោម​វិញ ខ្ញុំ​មិន​ទៅ​ទេ​»​។​
 
​អង្គុយ​លើ​កៅអី​ក្នុង​កុដិ​លេខ​៧​នា​វត្ត​ឧណ្ណាលោម គ្រូបង្រៀន​ឧបករណ៍​ភ្លេងខ្មែរ ដែល​មិន​គិត​ប្រាក់​ពី​សិស្ស តែ​ទទួល​តែ​សិស្ស​ណា​ដែល​លោក​បាន​ឃើញថា ជា​អ្នក​ប្រឹងប្រែង​រៀន​ពិតប្រាកដ​រូបនេះ អាចនិយាយបាន​ថា​ជាម​នុស្ស​មិនសូវ​ទទួលបាន​ការស្វាគមន៍​។ គេ​មិនសូវ​ចូលចិត្ត​ក៏​ព្រោះតែ​ការមិន​សម្រប​តាម​សង្គម​នៅ​ចំណុច​ខ្លះ​។ 
 
​លោក​រៀប​រាប់ទាំង​ហួសចិត្ត ៖«​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ទៅ​បុណ្យ​នៅផ្ទះ​របស់​លោកពូ​ម្នាក់​ដែល​ស្គាល់គ្នា​។ ប៉ុន្តែ​ពេលធ្វើ​បុណ្យ​ហ្នឹង គាត់​មិនបាន​មករក​ភ្លេង​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ទេ គាត់​ពឹង​អ្នកផ្សេង​។ ភ្លេង​លេង​មួយ​ព្រឹក​រហូតដល់​ថ្ងៃត្រង់​ខ្ញុំ​យកតែ ៧៥​ដុល្លារ​ទេ​។ ប៉ុន្តែ​អ្នកនោះ​ទៅប្រាប់​ម្ចាស់​បុណ្យ​ថា ១៥០​ដុល្លារ​។ ពេល​ហូបបាយ​ថ្ងៃត្រង់​ខ្ញុំ​សួរ​ម្ចាស់​បុណ្យ​។ តើ​គេ​ប្រាប់​លោកពូ​ថា​យក​ថ្លៃ​ភ្លេង​ប៉ុន្មាន​? គាត់​ថា​១៥០​ដុល្លារ​។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​គាត់​វិញ ថា​ខ្ញុំ​ប្រាប់​គេ​តែ​៧៥​ដុល្លារ​ទេ​។ គាត់​ថា​នេះ​ស៊ី​លើ​គ្នា​គុណ​នឹង​២​។ បែបនេះហើយ ទើប​ខ្ញុំ​ស្អប់​»​។​
 
​របរ​ជា​អ្នកភ្លេង​ចំណូល​មិន​ទៀតឡើយ​។ សម្រាប់​លោក សុខ ដែល​មិន​ទទួល​លេងភ្លេង ក្នុង​កម្មវិធី​ណា​ដែល​លោក​បាន​មើលឃើញថា​មាន​អំពើ​កឹ​ប​កេង​ទៀត​នោះ ប្រាក់ចំណូល​រិត​តែ​ខើច​ទៅទៀត​ហើយ ៖«​របរ​នេះ​មិន​ទៀង​តែម្ដង​។ មួយ​រយៈកាល​ចុងក្រោយ គឺ​នៅ​ខែ​៤​ខែ​៥​នេះ ខាង​លេងភ្លេង​មិនសូវ​បាន​ប្រាក់​ទេ​។ ច្រើនតែ​បាន​ប្រាក់​ខាង​ចាប៉ី និង​ស្មូត​។ បើ​ច្រៀង​តែ​ចាប៉ី បាន​២០​ម៉ឺន ឬ​៣០​ម៉ឺន ជួនកាល​ក៏បាន​១០​ម៉ឺន​ដែរ​។ តែ​ខ្ញុំ​មិនដែល​ដាក់​តម្លៃ​ទេ​»​។​
 
​ដ្បិតតែ​ពិការភ្នែក​មែនពិត​តែ​លោក សុខ នាពេល​បច្ចុប្បន្ននេះ បាន​ព្យាយាម​សិក្សា​រៀនសូត្រ​តាម​ប្រព័ន្ធ​ផ្សព្វផ្សាយ​នានា ដូចជា​វិទ្យុ ទូរទស្សន៍ យូ​ធូប ហ្វេ​ស​ប៊ុ​ក និង​តាមរយៈ​ឯកសារ​ជា​សំឡេង​ផ្សេងៗ​ទៀត ដែល​កូនសិស្ស​ទាញយក​ឱ្យ​។​
 
​ទោះបី​មិនមាន​ការស្រាវជ្រាវ​ច្បាស់លាស់​យ៉ាងណាក្ដី តែ​គេ​ក៏​អាន​សន្និដ្ឋានបានថា មកដល់​ពេលបច្ចុប្បន្ន​នេះ ជន​មាន​ពិការភាព​មួយចំនួន​មានចំណេះដឹង និង​ជំនាញ​អាច​ចិញ្ចឹមជីវិត​ខ្លួនឯងបាន និង​ចិញ្ចឹម​គ្រួសារ រស់​ដោយ​សមរម្យ​។ ពួកគេ​ជា​ធន់​ធាន​មនុស្ស​ពេញ​សមត្ថភាព សម្រាប់​សង្គមជាតិ ដែល​មិនអាច​ប្រកែក​បាន​៕

 
 

Tag:
 ជាតិ​
  ណូន សុខ​
  ឧបករណ៍​ភ្លេងបុរាណ​
  តន្ត្រីករ​
  សិល្បៈ​
  វប្បធម៌​
 ​ភ្លេង​
© រក្សាសិទ្ធិដោយ thmeythmey.com